แปลกมั้ย??? ที่คนเรามักจะพูดกับคนอื่นๆดีกว่าคนใกล้ตัว

สงสัยเพราะอาจกลัวคนอื่นเกลียดก็อาจเป็นไปได้ คนใกล้ตัวอ่ะยังไงก็ได้มั้ง

เออแปลกดี กลัวคนอื่นเกลียด แต่ไม่กลัวคนใกล้ตัวเกลียด

อืมมม

ชอบตอนปลายปี สวยดี ดูรื่นเริงดี บ้านเมืองติดไฟสวยงามดี มีลานเบียร์ อากาศก็ไม่ร้อนมาก

ผู้คนดูคึกคัก กับการจะก้าวเข้าสู่ปีใหม่

เป็นช่วงที่เปลืองตังค์ดี

พลุของจริงที่ไปดูมา มันสวยกว่าที่เราดูในทีวีเป็นหลายร้อยเท่า สวยกว่ามากๆๆ

เหมือนทุกอย่างหยุดเคลื่อนไหว ตอนจุดพลุ สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังที่เดียวกัน..

มีแต่เสียงพลุที่ดัง พร้อมประกายไฟที่ออกมาอย่างสวยงาม หลายสีสัน

สีของท้องฟ้าในยามค่ำคืน ช่างตัดกันกับสีพลุ จริงๆ

คุ้มค่ากับการรอคอย.....

เมื่อวานไปกินอาหารเวียดนามที่โรงแรมเอเชีย ห้องอาหารค่อนข้างเล็กมันแบบ แอบเพดานต่ำนิดนึงอ่ะ

แต่คนน้อยอ่ะ ไม่ค่อยมีคน อาหารก็ไม่แพงเท่าไร

แต่ติดใจไข่ม้วนหมูยอที่สุดเลยอ่ะ มันโคตรอร่อยอ่ะ อร่อยเกินคาดมากๆ ตอนแรกก็คิอว่าคงเป็นหมูยอธรรมดาๆทั่ว

แต่พอเอาเข้าจริง หมูยอมันอันเบ้อเริ่มเลย แล้วก็อร่อยมากๆมันนิ่มแป้งน้อย อร่อยๆๆ อยากกินอีกจัง

เดือนนี้เที่ยวกระจายครับท่าน ไม่มีเงินเก็บเลยเดือนนี้

ก็ไอ้โทรศัพท์ดันมาเสียซะด้วย เสียค่าซ่อมกระจาย

เที่ยวๆๆๆ แล้วก็เที่ยวๆๆ ตลอดเลยเรา แย่จริงๆ

ยังดีที่มีสปอนเซอร์ คอยช่วยเรื่องค่าใช้จ่ายตอนไปเที่ยวอยู่บ้าง

 

ก็แค่นั้นแหละ จะเอาอะไรมากมาย เมื่อมันมาถึงเวลาก็ต้องถึงเวลา

 

คนหลายคนรอบตัวเราอาภัพในเรื่องชีวิตคู่มากๆ จนมันทำให้เราเริ่ม คนที่มีความสุขในชีวิตคู่

ที่สามารถประคองชีวิดตู่อยู่ไปตลอดรอดฝั่งจนแก่เถ้านั้นคงจะเป็นคนที่โชคดีมากๆนนึง และมีความอดทนเป็นอย่างยิ่ง

 

แต่จะว่าไปก็ไม่ใช่เสียทีเดียว ความจริงอาจเป็นเพราะ เค้าอาจจะเจอเนื้อคู่จริงๆ ที่เข้าใจกันจริง

จะมีจริงๆหรอไอ้ที่เรียกกันว่าเนื้อคู่น่ะ แล้วคนที่เข้าใจเราจริงๆล่ะ?

เราว่ามันยากนะที่จะหาใครที่เข้าใจเราได้แบบจริงๆ คือตอนที่คบกันแรกๆก็เห็นรักกันดีเหมือนกันหมดทุกคู่อ่ะนะ

แต่พอนานๆเข้ามันก็เหมือนกับว่า เคยชินไง เบื่อแล้วไง ไมอะไรให้น่าตื่นเต้นแล้วไง ไม่ได้มานั่งพูดหวานใส่กันเหมือนเมื่อก่อน

ไม่ได้มานั่งคิดถึงกันมากๆเหมมือนเมื่อก่อน ไม่ได้ยอมกันเหมือนเมื่อก่อน ไม่ได้ให้อภัยกันเหมือนเมื่อก่อน

ไม่ได้อดทนกันเหมือนเมื่อก่อน ไม่ได้ฟังกันและกันเหมือนเมื่อก่อน ไม่ได้บอกรักกันบ่อยเหมือนเมื่อก่อน

ไม่ได้โทรหากันบ่อยเหมือนเมื่อก่อน ไม่ได้ไปเที่ยวกันบ่อยเหมือนเมื่อก่อน ไม่ได้ใจเต้นแรงทุกทีที่เจอกันเหมือนเมื่อก่อน

และอีกหลายอยางเหมือนเมื่อก่อน

 

แล้วถามว่าถ้าอะไรมันไม่ได้เหมือนเมื่อก่อนน่ะ คนเราจะยังรักกันอยู่ไหม?

แต่คำโบราณเค้าว่าไว้ว่า "ที่ใดมีรัก ที่นั่นมีทุกข์"

 

เดือนนี้เดือนพฤศจิฯแล้ว เร็วจังเลยจะสิ้นปีอีกแล้ว รู้สึกว่าเวลามันช่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตั้งแต่อายุนำหน้าด้วยเลข 2 :(

รูสึกเหมือนชีวิตไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมสักเท่าไหร่ภายในปีนี้ จะมีก็คงเป็นเรื่องที่มีแฟนใหม่

เอาวะปีหน้าต้องทำอะไรสักอย่างให้ได้ อืมอะไรดีอ่ะ เรียนโทดีกว่า

เหมือนเป็นโรคจิต เวลาลองได้เกลียดใครแล้ว แม้แต่หน้าก็ไม่อยากจะมอง ชื่อก็ไม่อยากจะพูดถึงด้วยซ้ำ

ไม่รู้ดิ...ทำใจไม่ได้อ่ะ ลองได้กลียดแล้วอ่ะ

อยากทำให้ได้เหมือนบางคน ที่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้....

 

บางครั้งที่เราโมโหใครมากๆ อยากจะด่าเค้าใจจะขาด แต่มันก็ทำไม่ได้

ต้องไปนั่งบ่นๆๆๆ ให้คนอื่นฟังแทน

แล้วกับคนที่เราโมโหจริงๆ เราก็กลับทำเป็นว่าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตีหน้าเฉย

แล้วก็กลายเป็นเหมือนกับว่า เค้าก็ไม่ได้รู้เลยว่า เค้าทำให้เราโมโห

 

 

งานก็ยังยุ่งๆเหมือนเดิม

 

เบื่อฝนตก ไม่ชอบ เพราะมันทำให้รถติด

ทำให้ออกไปไหนลำบาก

ทำให้ซักผ้าแล้วแห้งยาก

ทำให้บรรยากาศรอบข้างดูอึมครึม แล้วก็ดูเศร้า

 

ไม่ชอบหน้าหนาวด้วย

หน้าหนาวแล้วอาบน้ำแต่ละทีโคตรทรมาน เผอิญที่บ้านจนไม่มีเครื่องทำน้ำอุ่นเสียด้วย

แถมผิวก็ยังแห้งแต่เป็นสะเก็ด แล้วก็คันยิกๆๆๆ เพราะขี้เกียจทาโลชั่น ไม่ชอบตัวเหนียว เสียเวลาด้วย

ผิวถึงได้ไม่นุ่มน่าสัมผัสเหมือนผู้หญิงทั่วไป

 

ชอบหน้า..แบบปกติอ่ะ ไม่ร้อน ไม่หนาว ไม่ฝนตก ขอแบบนั้นน่ะ ได้ป่ะ

ไปทำงานสายมาสองวันแแล้ว เพราะตื่นสาย แล้วก็เพราะรถมันติดมากๆๆด้วย เบื่อจัง

พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าซะหน่อย เพราะฝนกำลังตกอยู่ แล้วมันอาจจะทำให้น้ำท่วมพรุ่งนี้ แล้วรถก็ต้องซูเปอร์ติดอีกแน่นอน

 

เมื่อเช้าตลกดี นั่งสาย 536 เพื่อมาทำงาน แล้วเราก็ได้นั่งข้างผู้หญิงที่อ้วนมากๆ อ้วนแบบ อืม.. ก้นเค้าเลยออกมาอีกเบาะ แบบเกือยครึ่งเาะอีกเบาะนึงที่เรานั่งเลยล่ะ

แต่เผอิญว่ามันเป็นที่สุดท้าพอดี เราก็เลยต้องนั่งอย่างช่วยไม่ได้ เพระาถ้าไม่ได้นั่ง ก็ต้องเมือ่ยมากแน่ๆ

เบญจเพศแล้วสิเรา รู้สึกว่าตัวเองแก่จังเลย

เร็วมากๆ

เริ่มต้นด้วยการได้รับ Message อวยพรวันเกิดจากทรู

จากพี่นัท

จากหน่อย

จากนังเมย์

จากพี่โอ๊ค

จาก Hotmail

 แล้วก็ตบท้ายด้วยการเซอร์ไพร์ส เค้กวันเกิดจากจิ

 

Thanks a lot everyone for remembering my birthday.

เศร้าอ่ะ...

อยากให้แฟนอยู่ด้วยในวันเกิด

 

เป็นปีแรกที่วันเกิดเราไม่ได้ฉลองกับแฟน

เศร้าๆๆๆๆๆๆๆ

คือฉลองแล้วก่อนหน้านี้

แต่อยากอยู่ด้วย ในวันเกดอ่ะ

 

 

อย่าตั้งคามหวังให้มากจนเกินไป

เพราะถ้ามันไม่ได้อย่างที่หวัง แล้วมันจะเสียใจ...

 

เบื่อคนไม่มีน้ำใจ

ไอ้เรื่องน้ำใจช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์น่ะ ไม่เห็นต้องให้บอกให้สอนกันเลย

บางคนที่ใจดำ ก็ใจดำซะเหลือเกินจริงๆ

 

แต่อย่างว่าแหละคนเราโตมาไม่เหมือนกัน ถูกเลี้ยงมาไม่เหมือนกัน

จะให้เหมือนกันทุกคนคงเป็นไปไม่ได้

ทำไมอะไรๆ มันก็ต้องเป็นเรื่องไปซะหมดด้วยอ่ะ

ไม่เข้าใจอ่ะ

ทำไมอะไรๆก็ไม่เหมือนเดิมซักนิด 

ทำไมช่างต่างจากเมื่อก่อนเสียจริง

 

เคยไหม? ทีรู้ทังรู้ว่าคนๆนั้นพูดโกหก แต่เราก็ยังเชื่อ 

เพราะอะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน......

 

จะมีสักกี่คนที่จะพูดความจริงทั้งหมดและตลอดเวลา

จะมีสักกี่คนที่จะยอมรับฟังความจริงได้

บางคนจึงเลือกที่จะพูดความจริงเพียงบางส่วน ด้วยเหตุผลหลายๆอย่าง

บางคนก็ไม่พูดความจริงเอาเสียเลย แล้วก็เลือกที่จะปิดบังไปเรื่อยๆ

 

บางทีความจริงก็ทำให้เราเจ็บปวดได้ เราอยากเลือกที่เจ็บปวดเลยเหมือนกัน ดีกว่าที่จะต้องมานั่งหลอกตัวเองไปวันๆ

แต่บางทีความจริงมันก็เจ็บปวดเหลือเกิน จนเราต้องทำเป็นไม่รับรู้ในความจริง

 

แต่ความจริงมันก็คือความจริง

 

แล้วระหว่างยอมเจ็บปวด ตั้งแต่แรก กับ ทำเป็นไม่รู้ แต่ต้องมารับรู้ความจริง ทีหลัง

แบบไหนจะเจ็บปวดมากกว่ากัน...???

 

 

คิดดูว่าจะเศร้าแค่ไหน ถ้าจะต้องฉลองวันเกิดคนเดียวอ่ะ

แค่คิดก็เศร้าแล้ว

ทำไมต้องโทรมาตอนแปดโมงครึ่งทุกวันเลยอ่ะ ไม่เข้าใจเลย เข้าใจอ่ะนะว่ามันเป็นเวลางาน

แต่ไม่คิดว่ามันจะเช้าเกินไปหน่อยหรือ?? คือขอหายใจนิดนึง ไม่เข้าใจแลยจริงๆ

 

พี่โอ๊คหนีไปอีกแล้ววันนี้ ก็ต้องกินข้าวคนเดียว

 

ไม่เคยโหนรถเมล์แล้วทรมานเท่าวันนี้เลยจริงๆ เพราะวันนี้ได้ยืนตรงประตูพอดี แล้วคนก็เบียดๆๆๆๆกันขึ้นมา คือมันแน่นจนไม่มีที่ยืนแล้ว คนก็ยังเบียดๆกันขึ้นมา จนเรายืนแบบตรงๆไม่ได้ ขยับไม่ได้เลยด้วย คนก็ดันๆกันไปมาอยู่นั่น โคตรทรมาน ตอนลงรถเมล์นี่ยืนแทบไม่อยู่เพราะปวดเข่ามาก เนื่องจากการยืนผิดท่า แล้วก็ไม่ได้ขยับเลย